Rękawiczka

Szedł dziadek zimowym lasem. Śnieg skrzypiał pod walonkami, mróz szczypał w policzki, a przodem biegł rudy piesek. Dziadek tak się spieszył do domu, że nawet nie zauważył, jak z kieszeni wypadła mu rękawiczka: ciepła, wełniana, z czerwonym obszyciem. Upadła na śnieg pod jodełką i leży.

Biegnie myszka. Zobaczyła rękawiczkę i obwąchała ją ze wszystkich stron.

— Ojej, jaki domek! Cieplutki, mięciutki. Tu sobie zamieszkam.

Wlazła do środka i zwinęła się w kłębuszek.

Skacze żabka, hop, hop.

— Kto, kto w rękawiczce mieszka?

— Ja, myszka-chrobotka. A ty kto?

— A ja żabka-rechotka. Wpuść i mnie!

— Właź, we dwie będzie weselej.

Biegnie zajączek, a uszka drżą mu z zimna.

— Kto, kto w rękawiczce mieszka?

— Myszka-chrobotka i żabka-rechotka. A ty kto?

— Ja jestem zajączek-skoczek. Wpuśćcie i mnie, niech się trochę ogrzeję!

— Właź!

A oto idzie lisiczka i ogonem śnieg zamiata.

— Kto, kto w rękawiczce mieszka?

— Myszka-chrobotka, żabka-rechotka i zajączek-skoczek. A ty kto?

— A ja lisiczka-siostrzyczka. Wpuśćcie i mnie.

Posunęły się zwierzątka i lisiczka też się usadowiła.

Potem przybiegł wilczek-braciszek, a za nim przyczłapał dzik-kłowik. Każdy pytał: „Kto, kto w rękawiczce mieszka?” I każdego wpuszczano, bo na dworze mróz, a w gromadzie cieplej. Rękawiczka już pęka w szwach, a w środku ciasno i gwarno: ktoś kicha, ktoś się śmieje, ktoś szuka, gdzie by się tu jeszcze wcisnąć.

Aż tu nagle trzask, trzask gałązek! Człapie niedźwiedź.

— Kto, kto w rękawiczce mieszka?

Zwierzątka przedstawiły się po kolei, a niedźwiedź na to:

— A ja niedźwiedź-tupacz. Wpuśćcie i mnie!

— A gdzie ty się zmieścisz? Tu i tak ciasno!

— Jakoś się zmieszczę — mruczy niedźwiedź.

Każdy przesunął się troszeczkę i niedźwiedź jednak wlazł. Siedzą zwierzątka: ani odetchnąć, ani się poruszyć, a mimo to ciepło i wesoło.

Tymczasem dziadek doszedł do chaty, sięgnął do kieszeni, a tu rękawiczki nie ma! Ruszył z powrotem po własnych śladach, a piesek pobiegł przodem. Biegnie, węszy, aż tu widzi: pod jodełką leży rękawiczka, a w dodatku się rusza!

— Hau, hau, hau! — zaszczekał piesek.

Przestraszyły się zwierzątka, wyskoczyły z rękawiczki i rozbiegły się, gdzie kto mógł: myszka do norki, żabka pod korzeń, zajączek w krzaki, lisiczka, wilczek i dzik w gęstwinę, a niedźwiedź do swojej gawry.

Podszedł dziadek, podniósł rękawiczkę i otrzepał ją ze śniegu. Ciepła była, jakby ktoś dopiero co ją nosił.

— A to ci dopiero! — uśmiechnął się dziadek. — Widać ktoś w niej gościł.

Naciągnął rękawiczkę, gwizdnął na pieska i poszli razem do domu na kolację.