Szewc i elfy

Żył sobie szewc z żoną. Był dobry i pracowity, ale biedny, oj, biedny. Został mu kawałek skóry tylko na jedną parę butów.

Wieczorem szewc wykroił skórę, położył ją na stole i powiedział:

— Jutro rano uszyję.

I poszedł spać.

Rano wstaje, a na stole stoją buty. Gotowe! Ścieg przy ściegu, równiutkie, lśniące.

— A to dziwy! — westchnął szewc. — Któż to szyje po nocach?

Przyszedł kupiec, przymierzył buty i aż się rozpromienił. Tak mu się spodobały, że zapłacił za nie tyle, że starczyło na skórę na dwie pary.

Wieczorem szewc wykroił dwie pary. A rano na stole stoją dwie pary nowych butów.

— Któż to szyje po nocach? — dziwi się szewc.

I tak już poszło: co wieczorem wykroi, to rano gotowe. Weselej zrobiło się w chacie. W piecu zatrzaskał ogień, na stole zapachniały pierożki.

Na dworze spadł śnieg. Zbliżało się Boże Narodzenie. Pewnego razu szewc mówi do żony:

— A może tej nocy nie pójdziemy spać? Zobaczymy, kto nam pomaga.

— Dobrze — szepnęła żona.

Schowali się za zasłonką w kąciku. Świeczkę zostawili na stole. Północ. Wtem skrzyp, skrzyp drzwi i do chaty wchodzą dwa malutkie ludziki. Nie większe od rękawiczki. Bose, bez koszulek, noski czerwone od mrozu.

Hop, hop na stół. I jak nie zaczną szyć! Stuk-stuk młoteczkami, szur-szur nićmi. Paluszki aż migają. Uszyły, zeskoczyły i hop za drzwi.

Rano żona mówi:

— Widziałeś? Przecież one zmarzły! Same bose, a nam buty szyją.

— Trzeba im się odwdzięczyć — pokiwał głową szewc.

Żona uszyła dwie koszulki, dwie kurteczki, dwie pary spodenek i zrobiła na drutach dwie pary ciepłych skarpetek. A szewc zrobił dwie pary malutkich bucików, najmniejszych na świecie.

Wieczorem nie położyli na stole skóry. Położyli prezenty. I znów się schowali.

Północ. Skrzyp, skrzyp: przyszły ludziki. Hop, hop na stół. Szukają skóry, a tam koszulki! Kurteczki! Buciki!

— Oj! — pisnął jeden.

— To dla nas? — pisnął drugi.

Ubrały się w mig. Okręciły się, klasnęły w dłonie i nuże tańczyć! Przez stół, przez ławę, po parapecie, tup-tup nowymi bucikami. I śpiewały:

— Ale z nas teraz eleganty! Po co nam dalej buty szyć?

I wyskoczyły na dwór, prosto w śnieg.

Więcej ludziki już nie przyszły. Ani tej nocy, ani następnej, ani wiosną.

Żona jeszcze długo zostawiała na stole kawałek ciasta: a nuż? Ale rano ciasto leżało tam, gdzie leżało.

— Poszły sobie nasze maluchy — wzdychała. — W nowych bucikach daleko zajdą.

A szewcowi odtąd we wszystkim się szczęściło: czego się tknął, wszystko mu się udawało. I żyli z żoną dostatnio aż do starości. Ludziki odeszły, ale dobro, które przyniosły, zostało.