Księżniczka na ziarnku grochu
Książę szukał prawdziwej księżniczki po całym świecie, a rozpoznała ją stara królowa — dzięki jednemu malutkiemu ziarnku grochu.
- Spokojna bajka
Żył sobie w pewnym królestwie książę. Zachciało mu się ożenić, ale nie z byle kim, tylko z prawdziwą księżniczką.
— Gdzie ja ją znajdę? — wzdychał.
Osiodłał więc książę konia i ruszył w świat. Stuk-puk przez góry. Stuk-puk przez lasy. Stuk-puk przez szerokie pola.
Księżniczek spotkał niemało. Jedna śmiała się tak głośno, że aż dzwoniły szyby. Druga cały dzień liczyła swoje suknie i nijak nie mogła ich doliczyć. Trzecia niby była miła, ale coś w niej było nie tak, a co — tego książę i sam nie wiedział.
I za każdym razem myślał:
— Księżniczka? Niby tak. A prawdziwa? Któż to wie…
Wrócił książę do domu smutny, preasmutny.
— Nie ma na świecie prawdziwej księżniczki — powiedział.
A stara królowa, jego mama, tylko chytrze się uśmiechnęła.
Pewnego wieczoru rozpętała się straszna burza. Hu-u-u! — wył wiatr. Bum-bum! — grzmiał piorun. Deszcz lał jak z cebra.
Aż tu nagle — puk-puk-puk! — ktoś stuka do bramy miasta.
Stary król sam poszedł otworzyć. Patrzy — za bramą stoi dziewczyna. Mokra, przemokła! Woda ścieka jej z warkoczy, z płaszcza, chlupie w trzewiczkach.
— Dobry wieczór — mówi i drży. — Jestem księżniczką. Prawdziwą.
„No, to się jeszcze okaże” — pomyślała królowa. Ale na głos nic nie powiedziała.
Poszła królowa do sypialni dla gości. Zdjęła z łóżka wszystko, a na gołe deski położyła jedno malutkie zielone ziarnko grochu. Na ziarnko — materac. Na materac — jeszcze materac. I jeszcze, i jeszcze… Dwadzieścia materacy! A na wierzch — dwadzieścia puchowych kołder, miękkich jak chmurki.
Łóżko wyszło tak wysokie, że gościni musiała wspiąć się na nie po drabinie.
— Dobranoc — powiedziała królowa i cichutko przymknęła drzwi.
Rano wszyscy zebrali się na śniadaniu.
— Jak się spało? — pyta królowa.
— Ach, źle! — westchnęła księżniczka. — Prawie oka nie zmrużyłam. Leżało tam coś twardego, bardzo twardego. Przewracałam się i tak, i siak, a teraz bolą mnie wszystkie boki!
Król zaklaskał w dłonie, a królowa roześmiała się:
— Poczuła ziarnko grochu przez dwadzieścia materacy i dwadzieścia kołder! Tylko prawdziwa księżniczka bywa tak delikatna!
Książę aż się rozpromienił. Teraz wiedział na pewno: oto ona, prawdziwa.
Wkrótce wyprawiono wesele i książę nie musiał już jeździć po świecie.
A ziarnko grochu złożono w królewskim skarbcu, pod szkłem, obok złotych koron. Podobno leży tam do dziś — chyba że ktoś je zabrał.
Oto cała prawdziwa historia.
