Wilk i siedmioro koźlątek

Mieszkała sobie w chatce na skraju lasu Koza, a z nią siedmioro koźlątek. Sześcioro — urwisy i psotniki, a siódme, najmniejsze, było ciche i uważne.

Pewnego dnia Koza wybrała się do lasu po świeżą trawkę.

— Dzieci — mówi — nikomu nie otwierajcie. Chodzi tu Wilk. Głos ma szorstki, a łapy czarne. Po tym go poznacie.

— Nie otworzymy, mamo! — zabeczały koźlątka.

Ledwie mama za próg — puk-puk do drzwi.

— Otwórzcie, dzieci, to wasza mama, przyniosłam wam smakołyki!

A głos chrapliwy jak stara brama.

— Nie otworzymy! — zawołały koźlątka. — Nasza mama mówi cienko i łagodnie, a ty warczysz. Jesteś Wilkiem!

Rozgniewał się Wilk. Znalazł wielki kawał kredy i zjadł go — chrup-chrup. Głos zrobił mu się cieniutki-cieniutki.

Znów puk-puk.

— Otwórzcie, dzieci, to wasza mama!

Głosik rzeczywiście cienki. Ale Wilk oparł łapę o okienko i koźlątka zobaczyły: łapa czarna.

— Nie otworzymy! Nasza mama ma białe nóżki. Jesteś Wilkiem!

Pobiegł Wilk do młyna.

— Młynarzu, obsyp mi łapę mąką!

Młynarz pomyślał: „Szary coś złego knuje”. Ale Wilk tak kłapnął zębami, że młynarz czym prędzej obsypał.

Po raz trzeci puk-puk.

— Otwórzcie, dzieci, to wasza mama!

Głosik cienki, a na okienku — biała łapa.

— Mama wróciła! — ucieszyły się koźlątka i odsunęły skobel.

A do chaty — Wilk! Koźlątka w rozsypkę: jedno pod stół, drugie do łóżka, trzecie do pieca, czwarte za szafę, piąte pod miskę, szóste pod ławę, a najmniejsze — do wysokiego zegara. Wilk znalazł sześcioro i — ham, ham — połknął je w całości, nie żując. Tylko najmniejszego w zegarze nie zauważył. Najadł się, wyszedł na łąkę, położył się pod drzewem i zachrapał.

Wróciła Koza — drzwi otwarte na oścież, ława przewrócona, poduszki na podłodze. Woła dzieci — cisza. Aż z zegara cieniutko:

— Mamo, ja tu jestem!

Wyszło najmniejsze i wszystko opowiedziało. Ojej, jak Koza się rozpłakała! A potem otarła łzy:

— Chodźmy, maleńki.

Na łące pod drzewem spał Wilk, aż liście drżały od jego chrapania. A w jego grubym brzuchu coś się poruszało.

— Żyją! — szepnęła Koza.

Cichutko, żeby nie obudzić, wypuściła dzieci: jedno, drugie, trzecie… szóste. Wyskoczyły wszystkie całe i zdrowe, bo chciwy Wilk połykał, nie żując.

— Ćśśś — powiedziała mama. — Przynieście kamienie.

Koźlątka nanosiły kamieni, mama włożyła kamienie Wilkowi do brzucha i zaszyła igłą z nitką. Nawet się nie obudził.

Wyspał się Wilk, chce mu się pić. Idzie do studni, a w brzuchu — bur-bur, puk-puk.

— Co tam tak hałasuje? — mruczy. — Połknąłem koźlątka, a jakbym kamieni się najadł.

Pochylił się nad studnią — kamienie pociągnęły go w dół. Chlup! I już nikt tego Wilka nie zobaczył.

Od tej pory koźlątka otwierały drzwi dopiero wtedy, gdy przez okienko widziały mamę całą, od różków do kopytek. Bo cieniutki głosik i biała łapa to jeszcze nie mama.