Dlaczego opos ma goły ogon

Dawno, dawno temu, kiedy zwierzęta jeszcze rozmawiały ze sobą, Opos miał długi, puszysty ogon. Srebrzysty i miękki jak chmurka. I tak piękny, że Opos sam nie mógł się na niego napatrzeć.

Co rano siadał nad strumykiem i czesał ogon łapkami. Raz – i drugi – i trzeci. Włosek przy włosku. Potem zadzierał go do góry jak chorągiew i szedł przez las, podśpiewując:

– Patrzcie, patrzcie na mój ogon! Nie ma w świecie piękniejszego!

Kogo tylko spotkał, każdemu go pokazywał.

– Widziałaś, Wiewiórko? Twój jest rudy, a mój – jak chmurka.

– Widziałam, widziałam – burknęła Wiewiórka i skoczyła na wyższą gałąź.

– A ty, Żółwiu? Widziałeś?

– Sto razy – westchnął Żółw i schował głowę do skorupy.

Najbardziej ta piosenka złościła Królika. Bo Królik sam nie miał ogona: został mu tylko krótki kikutek. Jak do tego doszło – to już zupełnie inna bajka, o Niedźwiedziu. Więc za każdym razem, gdy Opos przepływał obok niego ze swoją chmurką, Królik marszczył nos.

– Ale samochwała – szeptał. – No, poczekaj tylko.

Aż tu pewnego dnia zwierzęta postanowiły urządzić wielką zabawę z tańcami. Królik miał obejść cały las i wszystkich zaprosić. Hop, hop – do Niedźwiedzia. Hop, hop – do Jelenia. A potem do dziupli Oposa.

– Oposie, przyjdziesz na zabawę?

Opos pogładził ogon i odpowiedział z wielką powagą:

– Przyjdę. Ale tylko jeśli dostanę osobne miejsce. Najlepsze. Żeby wszyscy widzieli mój ogon.

– Będzie miejsce – obiecał Królik. – A do tego przyślę kogoś, kto rano wyczesze ci ogon na błysk. Żeby lśnił na tańcach.

Opos aż zmrużył oczy z radości.

– To rozumiem! Przysyłaj.

Królik dał susa w krzaki i pognał prosto do Świerszcza. A Świerszcz był w tym lesie mistrzem fryzjerskim. Ciach-ciach łapkami – i czupryna Szopa równiutka. Ciach-ciach – i broda Jelenia porządnie przycięta.

– Świerszczu – szepnął Królik – mam dla ciebie robotę. Tylko wyjątkową.

I długo coś szeptał mu do ucha. Świerszcz słuchał, słuchał, a potem zacykał tak wesoło, że aż źdźbło trawy zadrżało.

– Zrobię – powiedział. – Jeszcze jak zrobię!

Następnego ranka Świerszcz zapukał do dziupli Oposa.

– Przysłał mnie Królik. Do czesania ogona.

– Wchodź, wchodź! – ucieszył się Opos. Położył się na mchu, wyciągnął ogon i zamknął oczy. – Tylko ostrożnie. To najpiękniejszy ogon w całym lesie.

– Wiem, wiem – powiedział Świerszcz.

Wziął długą czerwoną nitkę i zaczął owijać nią ogon – od samego koniuszka aż po grzbiet. Zwój za zwojem.

– To po to, żeby sierść leżała gładko do wieczora – wyjaśnił. – Żeby się nie napuszyła i nie potargała.

– Mądrze – zamruczał Opos.

A Świerszcz owijał nitkę i cichutko, przy samej skórze, strzygł: ciach-ciach, ciach-ciach. Owijał i strzygł. Owijał i strzygł. Oposowi zrobiło się tak błogo, że aż zasnął. Niczego nie słyszał i niczego nie widział.

– Gotowe – powiedział wreszcie Świerszcz. – A teraz słuchaj uważnie. Nie zdejmuj nitki aż do samych tańców. Wtedy ją odwiniesz – i wszyscy aż westchną.

– Aż westchną – powtórzył szczęśliwy Opos.

Przez cały dzień chodził po lesie z ogonem owiniętym czerwoną nitką i się uśmiechał. Ktoś pytał:

– Co ty tam masz?

A Opos tylko mrugał:

– Zobaczycie wieczorem.

Nadszedł wieczór. Na polanie rozpalono wielkie ognisko. Iskry leciały aż do gwiazd, bębny dudniły: bum-bum, bum-bum. Zwierzęta stanęły w kręgu. A na najlepszym miejscu, na miękkim dywaniku z liści, siedział Opos. Królik dotrzymał słowa.

Tańczyli wszyscy po kolei. Jeleń – lekko i wysoko. Niedźwiedź – ciężko, kołysząc się na boki, aż ziemia dudniła. Wreszcie przyszła kolej na Oposa.

Wstał, odwinął czerwoną nitkę, odrzucił ją na bok i wyszedł na środek. Bębny zadudniły głośniej. A Opos ruszył w koło i zaśpiewał:

– Patrzcie, patrzcie na mój ogon!

Zwierzęta jak nie wrzasną! Opos aż się rozpromienił: „Ach, jak im się podoba!”. Poszedł dalej i zadarł ogon jeszcze wyżej:

– Patrzcie, jaki piękny! Patrzcie, jak lśni!

Zwierzęta krzyczały jeszcze głośniej. A potem zaczęły się śmiać. Niedźwiedź huczał, trzymając się za brzuch. Jeleń aż przysiadł. Wiewiórka omal nie spadła z gałęzi. Nawet Żółw wysunął głowę ze skorupy i zachichotał.

Opos stanął. „Co im się stało?”. Odwrócił głowę i spojrzał na swój ogon.

A ogona nie można było poznać. Ani chmurki, ani srebra. Ani jednego włoska! Goły, różowy, cienki – jak u jaszczurki.

Opos otworzył pyszczek, chciał coś powiedzieć – i nie mógł. Zrobiło mu się tak wstyd, że aż zadzwoniło mu w uszach. Łapki się pod nim ugięły. Klapnął na plecy na samym środku polany, zwinął się w kłębek i znieruchomiał. Tylko usta rozciągnęły mu się w dziwny, zmieszany uśmiech – jakby lada chwila miał się roześmiać sam z siebie.

Od tamtej pory sierść na ogonach oposów już nigdy nie odrosła. A kiedy coś zaskoczy oposa znienacka, on do dziś pada na plecy, nieruchomieje i tak dziwnie się uśmiecha – zupełnie jak wtedy, na zabawie.