Tymek i duży nocnik

Żył sobie w Dębowym Gaju jeżyk Tymek. Potrafił już sam siadać na nocnik. Na ten mały, czerwony, z uszkiem-rączką.

— Ja sam! — mówił Tymek za każdym razem i dumnie parskał noskiem.

Pewnego ranka mama powiedziała:

— Tymku, jesteś już duży. Może spróbujesz dużego nocnika? Takiego jak u nas z tatą.

Duży nocnik stał w maleńkim pokoiku. Drewniany, wysoki, z pokrywką. A pośrodku — dziura. Okrągła-przeokrągła, o rety, jaka wielka!

Tymek zajrzał do środka i — fiu! — zwinął się w kłębek. Tak robią wszystkie jeżyki, kiedy się boją.

— A jak ja tam wpadnę? — pisnął kłębek. — Jak żołądź do dziupli!

Mama pogłaskała go po kolcach.

— Widzę, że się boisz. To normalne.

I poszła do kuchni.

— Upiekę placek, tak na wszelki wypadek.

Następnego ranka Tymek poszedł w odwiedziny do dużego nocnika.

— Dzień dobry, nocniku — powiedział grzecznie. — Nie zjesz mnie?

Nocnik milczał.

— Jutro — postanowił Tymek. — Jutro na ciebie usiądę.

I pobiegł do swojego malutkiego.

A jeszcze następnego ranka Tymek przybiegł do taty.

— Tato, w dużym nocniku mieszka żaba! Kąpie się tam.

Tata zajrzał do pokoiku. Żaby nie było.

— To pewnie poszła na grzyby — powiedział Tymek. — Jutro!

Tata chwilę milczał. Potem wyjął sznurek.

— Usiądź no, synku, na pieńku.

Tymek usiadł. Tata zmierzył go sznurkiem: tak, i jeszcze tak. Chciał to zapisać.

— Gdzie jest mój ołówek?

Tymek zachichotał i pokazał łapką na tatowe ucho. Ołówek, jak zawsze, sterczał właśnie tam.

Tata poszedł do warsztatu. Długo dochodziło stamtąd: szur-szur — piłeczka, stuk-puk — młotek. A mama tymczasem piekła już drugi placek. Na wszelki wypadek.

Po obiedzie tata wyniósł dwie rzeczy. Malutki drewniany stopień z wyciętą gwiazdką. I okrągłą nakładkę, akurat na Tymka. Tata położył ją na dużym nocniku — klik! — i dziura zrobiła się mała. Nie o rety jaka wielka, tylko w sam raz.

Tymek spojrzał na stopień. Na nakładkę. Na tatę. Potem zatrzymał się, parsknął noskiem i powiedział:

— Wdech, wydech — i naprzód!

Stanął na stopniu — tup. Usiadł — hop. Siedzi! I nigdzie nie wpada.

— Ja sam! — zawołał Tymek na cały Dębowy Gaj. — Ja sam na dużym!

Mama roześmiała się i poszła po placki. Oba. Placków, jak zawsze, wyszło za dużo, więc jeden zanieśli babci Sowie.

A mały czerwony nocnik Tymek uroczyście podsunął Lili.

— Teraz jest twój. Ja już wyrosłem.

Lila obeszła nocnik dookoła na czworakach, obwąchała go… i posadziła na nim swojego szmacianego zajączka.

— Nie, nie! — zaśmiał się Tymek. — Zajączkowi jeszcze za wcześnie! On jest całkiem malutki.

Potem tata postawił Tymka przy deseczce na kuchennej framudze i poprowadził nad jego kolcami nową kreskę. Tymek już wiedział, gdzie szukać ołówka, i sam wyciągnął go tacie zza ucha. Tata narysował obok kreski malutką gwiazdkę.

Tymek spojrzał na gwiazdkę i dumnie parsknął:

— Ja sam! No, a tatowy stopień — troszeczkę.