Tymek i list do Mikołaja

Nadeszła późna jesień. Liście w Dębowym Gaju opadły i jeżowa rodzina szykowała się do zimowego snu.

Tymek poszedł do starego dębu pożegnać się z babcią Sową. A za nim — tup-tup-tup — dreptała Lila. Teraz chodziła za bratem jak cień i wszystko po nim powtarzała.

— Babciu Sowo, a co będzie zimą, kiedy my będziemy spać?

— Hu-hu! Wiele rzeczy — odezwała się Sowa z dziupli. — Będzie śnieg. A szóstego grudnia przyjdzie święty Mikołaj. Po cichutku kładzie dzieciom prezenty pod poduszką.

— Plezenty! — pisnęła Lila.

Tymek aż podskoczył. A potem się zasmucił.

— A jak on mnie znajdzie? Przecież ja będę spał pod korzeniami, a nie w łóżku!

Sowa nic nie odpowiedziała. Tylko zahukała, a za szkiełkami okularów figlarnie błysnęły jej bursztynowe oczy.

W domu Tymek posmutniał jeszcze bardziej. Bo przypomniał sobie wczorajszy dzień. Lila chwyciła jego kredki i nabazgrała na jego rysunku z wiewiórką. Tymek tak się wtedy rozgniewał, że tupnął łapką i krzyknął: „Idź sobie!”.

— Mamo — zapytał cicho — czy Mikołaj przychodzi tylko do grzecznych? Wczoraj gniewałem się na Lilę.

Mama usiadła obok i przytuliła go.

— Każdy czasem się gniewa, słoneczko. A prezentu nie trzeba zasłużyć. Dostaje się go dlatego, że ktoś nas kocha.

— No właśnie — kiwnął głową tata. — Narysuj Mikołajowi list. Gdzie jest mój ołówek?

Tymek pokazał na tatowe ucho. Tata uśmiechnął się i oddał ołówek jemu.

O co by tu poprosić? Tymek spojrzał na Lilę. Siedziała na podłodze i obracała w łapkach jego najkrótszy ołóweczek. Swoich kredek nie miała.

I Tymek narysował małą jeżyczkę w różowym czepeczku, a obok niej pudełko kredek. Dużych, kolorowych. Jej własnych.

— A dla siebie? — zapytała mama.

Tymek wzruszył ramionami. Dla siebie nic nie wymyślił.

Tata poprowadził na deseczce do mierzenia wzrostu nową kreskę, a przy niej narysował malutką kopertę. A mama zawiązała błękitny fartuszek.

— Upiekę placek, tak na wszelki wypadek. A nuż Mikołaj w drodze zmarznie.

Pod wieczór Tymek stał pod dębem z listem w łapkach. Serce mu waliło: tuk-tuk-tuk. Prychnął noskiem.

— Wdech, wydech — i naprzód!

— Wdech, wydech — i naplzód! — powtórzyła Lila.

Tymek podał babci Sowie list. A mama — ciepły placek zawinięty w ściereczkę.

— Zimą nie śpię — powiedziała Sowa i schowała list pod skrzydło. — Przekażę. Obiecuję.

Wkrótce cała rodzina ułożyła się pod korzeniami dębu, w gniazdku z liści i mchu. Tymek położył głowę na poduszeczce z suchej trawy, zwinął się w kłębuszek i zasnął.

Obudził się dopiero wiosną. Dzwoniły krople roztopów, pachniało mokrą ziemią. Tymek przeciągnął się, wsunął łapkę pod poduszeczkę — i znieruchomiał. Coś tam szeleściło.

Dwa pakuneczki! Na jednym namalowano różowy czepeczek, na drugim — czerwony szalik.

— Lilu! Wstawaj! Mikołaj przyszedł!

Lila rozpakowała swój pakunek, a w nim kredki. Duże, kolorowe. Jej własne.

— Moje! — zapiszczała i przycisnęła pudełko do siebie.

A w pakunku Tymka leżał blok rysunkowy. I jeszcze szare piórko oraz karteczka. Tymek przeczytał ją sylabizując:

„Hu-hu! Mam dla ciebie zagadkę… Kto zimą nie śpi, w ciemności widzi, skrzydłami macha cichutko-cichutko i Mikołajowi drogę do dębu wskazuje?”

Tymek spojrzał w górę. Na gałęzi siedziała babcia Sowa. Okulary jej błyszczały, a minę miała zupełnie niewinną.

— Hu-hu — powiedziała. — Kto by to mógł być?

Tymek przytknął piórko do noska i roześmiał się. Nie prosił o nic dla siebie. A prezent i tak go znalazł pod korzeniami dębu, bo ktoś przez całą zimę nie spał i o nim pamiętał.