Tymek idzie do przedszkola

Tego ranka mama Tymka obudziła się przed wszystkimi i wstawiła do pieca jabłecznik.

— Upiekę placek, tak na wszelki wypadek — powiedziała. Bo dziś Tymek szedł do przedszkola po raz pierwszy.

Tymek zawiązał czerwony szalik, a na plecy włożył nowiutki plecaczek. W plecaczku leżały jabłuszko, orzeszki i kawałek mamy placka.

Przedszkole „Żołądź” stało na słonecznej polanie. Piszczały tam, śmiały się i tupały maluchy. Tymek stanął i parsknął noskiem.

— Wdech, wydech — i naprzód! — szepnął.

Ale nóżki nie chciały iść. Tymek chwycił się maminego fartuszka, a z oczu — kap, kap — pociekły łzy.

Naprzeciw wyszła wysoka srebrzystoszara zajęczyca w fioletowym kardiganie. Przykucnęła obok Tymka, a jej długie uszy opadły aż do jego noska.

— Jestem ciocia Zajączkowa — powiedziała cicho. — Widzę, że jest Ci smutno. Smucić się wolno.

Mama przytuliła Tymka mocno, mocniutko.

— Teraz pójdę, Tymku. A przyjdę po Ciebie po obiedzie i drzemce. Zjesz obiadek, pośpisz — i będę tu.

— Po obiedzie i drzemce — powtórzył Tymek i pociągnął noskiem.

Mama pomachała mu od furtki, a Tymek pomachał jej na pożegnanie. Było mu smutno. Ale wiedział, kiedy mama przyjdzie.

Wtem obok niego — śmig! — przemknął rudy lisek w prążkowanej koszulce.

— Ja pierwszy! — zawołał i przycisnął nos do okienka.

— To jest Rudek — uśmiechnęła się ciocia Zajączkowa. — On zawsze pierwszy biegnie do okienka.

A pod ławką siedziała maleńka szara myszka ze stokrotką za uszkiem. Tymek ją poznał: to przecież ta sama myszka, którą kiedyś odprowadzał z latarenką do norki!

— Kruszynko! A Tobie jest straszno? — zapytał Tymek.

— Tylko troszeczkę — szczerze powiedziała myszka.

— Mnie też — westchnął Tymek. I obojgu zrobiło się trochę lżej.

Budowali z szyszek domek, lepili z piasku placuszki. A Rudek co chwilę wołał „Ja pierwszy!” — i znowu biegł do okienka.

— Klap, klap — wszyscy są? — klasnęła w łapki ciocia Zajączkowa. — Pora na obiad!

Na obiad były pieczone jabłuszka i orzechy. Tymek wyjął mamy placek i podzielił go na troje: dla siebie, dla Kruszynki i dla Rudka.

A potem nadeszła pora drzemki. Maluchy poukładały się w łóżeczkach. Tylko jedno łóżeczko stało puste. Rudek znowu stał przy okienku. Cichutko. I pociągał noskiem.

— Co Ci jest? — podszedł Tymek.

— Wypatruję mamy — szepnął Rudek. — Chcę ją zobaczyć pierwszy.

Oto czemu tak biegał do okienka! Rudkowi też było smutno, tylko nikomu o tym nie mówił.

Ciocia Zajączkowa usłyszała to pociąganie nosem swoimi długimi uszami. Ale Tymek ją uprzedził.

— Mamy przychodzą po obiedzie i drzemce — powiedział zupełnie jak jego mama. — Obiad już był. Została tylko drzemka.

Rudek pomyślał. Otarł nos. I położył się w łóżeczku obok Tymka.

— Ja pierwszy zasnę! — szepnął.

I rzeczywiście zasnął pierwszy.

Maluchy się obudziły, a za okienkiem już stoją mamy. Rudek aż podskoczył:

— Ja pierwszy zobaczyłem!

A mama Tymka stała przy furtce dokładnie wtedy, kiedy obiecała: po obiedzie i drzemce. Tymek pognał do niej, a plecaczek podskakiwał mu na plecach — hop, hop.

Wieczorem tata ustawił Tymka plecami do deseczki na kuchennej framudze.

— Gdzie jest mój ołówek? — mruknął tata.

— Za uchem! — zaśmiał się Tymek.

Tata zrobił kreskę i obok narysował maleńki plecaczek. Mała Lila pisnęła na rękach mamy, jakby też chciała plecaczek.

— A jutro pójdziesz do przedszkola? — zapytała mama.

— Pójdę — skinął głową Tymek. — Rudek beze mnie nie wie, kiedy przychodzą mamy.