Kopciuszek

Żył sobie kiedyś dobry człowiek i miał córkę — łagodną, serdeczną, z jasnobrązowym warkoczem do pasa. Jej mama dawno umarła, więc ojciec ożenił się po raz drugi. Nowa żona była dumna i wyniosła, a jej dwie córki — dokładnie takie jak matka.

Ledwo skończyło się wesele, a macocha pokazała, jaka jest naprawdę. Nie mogła znieść, że pasierbica jest dobrzejsza i ładniejsza od jej rodzonych córek. Dała jej więc najcięższą pracę: zmywać naczynia, szorować schody, froterować podłogi w pokojach przyrodnich sióstr. Siostry spały na miękkich pierzynach i całymi dniami kręciły się przed lustrami, a dziewczyna spała na strychu, na sienniku tuż pod dachem.

Wieczorem, kiedy cała robota była zrobiona, siadała w kąciku przy piecu, wprost na ciepłym popiele. Starsza siostra pokładała się ze śmiechu:

— Patrzcie, Brudas!

A młodsza, trochę łagodniejsza, mówiła:

— Nie Brudas, tylko Kopciuszek.

I tak to przezwisko do niej przylgnęło. Ale nawet w skromnej sukience koloru pszenicy, z popiołem na policzku, Kopciuszek była sto razy piękniejsza od sióstr w ich jedwabiach.

Aż tu nagle królewicz ogłosił bal — dwa wieczory z rzędu. Zaproszono wszystkie szlachetnie urodzone panny, a razem z nimi obie siostry. Co się wtedy działo! Siostry mierzyły suknie, koronki, wstążki i kłóciły się, kto co włoży.

— Ja włożę czerwoną, aksamitną! — krzyczała starsza.

— A ja narzutkę w złote kwiaty! — nie ustępowała młodsza.

Wołały oczywiście Kopciuszka, bo miała najlepszy gust. Doradzała szczerze, a nawet uczesała obie, choć mogłaby je specjalnie rozczochrać.

— Kopciuszku, a chciałabyś iść na bal? — spytała starsza, gdy ta zaplatała jej warkoczyki.

— Och, śmiejecie się ze mnie — odparła cicho Kopciuszek. — Czy to miejsce dla mnie?

— Prawda. Ludzie by się uśmiali: Brudas na balu!

W końcu siostry odjechały. Kopciuszek patrzyła za nimi, aż kareta zniknęła za rogiem, potem usiadła przy piecu i rozpłakała się.

— Czemu płaczesz, kochanie? — rozległ się nagle łagodny głos.

Przed nią stała jej chrzestna. A chrzestna, trzeba wam wiedzieć, była wróżką.

— Tak bym chciała… tak bym chciała… — łkała Kopciuszek i nie mogła dokończyć.

— Na bal? — uśmiechnęła się chrzestna. — Bądź posłuszna, a pojedziesz. Biegnij do ogrodu i przynieś mi dynię.

Kopciuszek przyniosła największą. Chrzestna wydrążyła ją, dotknęła czarodziejską różdżką — i cyk! — dynia zamieniła się w złotą karetę.

Potem zajrzała do pułapki na myszy. Siedziało w niej sześć myszek. Chrzestna otworzyła drzwiczki i każda myszka, która wybiegła — cyk! — stawała się siwym w jabłka koniem. I już była szóstka koni!

— A kto będzie powoził? — zamyśliła się chrzestna.

— Może w pułapce na szczury ktoś siedzi? — podsunęła Kopciuszek.

Był tam jeden szczur — stary, wąsaty. Cyk! — i na koźle siedzi gruby woźnica z tak bujnymi wąsami, jakich nikt jeszcze nie widział. A sześć jaszczurek zza konewki zostało lokajami we liberiach i wskoczyło na tylny stopień, jakby przez całe życie tylko to robiły.

— No, masz karetę! Cieszysz się?

— Cieszę się… Ale jak ja pojadę w tym? — Kopciuszek spojrzała na swoją pszeniczną sukienkę.

Chrzestna ledwo dotknęła jej różdżką — i sukienka zalśniła srebrem, cała w drobnych haftach, jakby pokryta szronem. A na nogi chrzestna dała jej parę kryształowych pantofelków, najpiękniejszych na świecie.

— Tylko pamiętaj — powiedziała surowo. — O północy masz wrócić. Gdy tylko zegar wybije dwunastą, kareta znów będzie dynią, konie myszami, a sukienka starą.

— Wrócę — obiecała Kopciuszek.

Kiedy weszła do sali, wszyscy umilkli. Muzykanci opuścili smyczki, a goście zapomnieli o tańcu.

— Kim ona jest? Jaka piękna! — szeptano ze wszystkich stron.

Królewicz sam poprowadził ją do tańca, a tańczyła tak lekko, że wszyscy zachwycali się jeszcze bardziej. Przy kolacji królewicz nie zjadł ani kęsa, tylko patrzył na nieznajomą. A Kopciuszek przysiadła się do sióstr i poczęstowała je pomarańczami, które dał jej królewicz. Siostry aż się zmieszały: cóż za uprzejma panna! — i nie poznały jej.

Wtem zegar pokazał za kwadrans dwunastą. Kopciuszek ukłoniła się gościom i pospieszyła do domu.

W domu podziękowała chrzestnej i poprosiła:

— Czy mogę jutro też? Królewicz mnie zaprosił.

Wtedy do drzwi załomotały siostry. Kopciuszek otworzyła, ziewając i przecierając oczy, jakby dopiero się obudziła.

— Och, ale długo was nie było!

— Gdybyś tam była, nie nudziłabyś się! — zaczęła paplać starsza. — Przyjechała księżniczka, najpiękniejsza na świecie, i częstowała nas pomarańczami!

— A jaka ona jest? — spytała Kopciuszek, kryjąc uśmiech. — Och, siostrzyczko, pożycz mi na jutro swoją żółtą sukienkę, chociaż z daleka na nią spojrzę.

— Jeszcze czego! Żebym Brudasowi sukienkę pożyczała!

Kopciuszek wcale się nie zmartwiła: co by zrobiła, gdyby siostra się zgodziła?

Następnego wieczoru Kopciuszek znów pojechała na bal, a suknię miała jeszcze cudowniejszą. Królewicz nie odstępował jej ani na krok. Bawiła się tak świetnie, że całkiem zapomniała o słowach chrzestnej.

Bim! — uderzył zegar. Bim! Bim! Północ!

Kopciuszek zerwała się i pobiegła, lekka jak łania. Królewicz rzucił się za nią, lecz jej nie dogonił. Na schodach pałacu został jeden kryształowy pantofelek, a królewicz podniósł go troskliwie.

Do domu Kopciuszek przybiegła zdyszana, bez karety i bez lokajów, w starej sukience. Ze wszystkich czarów został tylko drugi pantofelek.

A strażników przy bramie pytano:

— Czy nie przebiegała tędy księżniczka?

— Nie — wzruszali ramionami strażnicy. — Tylko jakaś biedna dziewczyna, podobna do służącej.

Po kilku dniach po całym mieście zagrały trąby: królewicz szuka dziewczyny, na którą będzie pasował kryształowy pantofelek, i weźmie ją za żonę. Królewski posłaniec chodził od domu do domu. Przymierzały księżniczki, przymierzały hrabiny — lecz pantofelek był za mały na każdą stopę.

Przyniesiono go też do sióstr. Starsza wpychała stopę — nic z tego. Młodsza ciągnęła, aż poczerwieniała — nic z tego.

— A czy ja mogę? — spytała cicho Kopciuszek.

Siostry zaśmiały się w głos:

— Ty?! Brudas?!

Ale posłaniec uważnie spojrzał na Kopciuszka i zobaczył, jaka jest piękna.

— Mam rozkaz przymierzyć każdej — powiedział i podsunął krzesło.

Kopciuszek ledwo dotknęła pantofelka — a stopa wsunęła się w niego, jakby go na nią uszyto. Siostry zamarły. A Kopciuszek spokojnie wyjęła z kieszeni drugi pantofelek i włożyła też i jego.

Wtem skądś zjawiła się chrzestna. Machnęła różdżką — i pszeniczna sukienka w jednej chwili stała się srebrna, jeszcze wspanialsza niż na balu.

Teraz siostry poznały tę piękną pannę, która częstowała je pomarańczami. Rzuciły się Kopciuszkowi do nóg i prosiły o przebaczenie za wszystko, co musiała od nich znosić.

Kopciuszek podniosła je, objęła i powiedziała:

— Przebaczam wam z całego serca. Tylko kochajcie mnie odtąd.

Ubraną w srebro, zawieziono ją do pałacu. Królewicz wydał jej się jeszcze milszy niż na balu i po kilku dniach wzięli ślub. A siostry Kopciuszek zabrała do pałacu i jeszcze tego samego roku wydała za mąż za dwóch szlachetnych panów.

Tak dziewczyna, która kiedyś siedziała w popiele przy piecu, została księżniczką — i pozostała tak samo dobra, jak była tam, w swoim kąciku.