Rexik i zadziorny pachycefalozaur

Tego ranka Ketza przyfrunęła nad rzekę przed wschodem słońca. Nie zdążyła jeszcze złożyć swoich ogromnych skrzydeł, a już gadała:

— Nowy! W dolinie jest nowy! Przyszedł zza Szarych Wzgórz, głowę ma okrągłą i twardą jak kamień i już popchnął Szyszkę i Orzeszka! Oboje! Za jednym zamachem!

— Jaką Szyszkę i jakiego Orzeszka? — nie zrozumiał Rexik. Wybierał właśnie kamyczki na płyciźnie i nie od razu podniósł głowę.

— Bliźniaki, małe ankylozaury, a któżby inny! — Ketza aż kłapnęła dziobem. — A mnie też prawie popchnął, kiedy usiadłam obok. Mnie! Nie jestem dinozaurem, jestem latającym gadem! Latających gadów w ogóle się nie popycha!

Trika, która od dobrej minuty gniewnie bodła różkami starą kłodę na brzegu, podniosła głowę. Tę kłodę ona i Rexik od trzech dni chcieli przetoczyć przez strumień, żeby powstał mostek, a kłoda od trzech dni leżała tam, gdzie leżała.

— Chodźmy! — powiedziała Trika. — Zobaczymy, kto tam taki twardogłowy.

— A może nie trzeba? — spytał Rexik.

Ale Trika już biegła, a żółty kołnierz podskakiwał jej na plecach. Rexik westchnął i podreptał za nią.

Przy paprociach, gdzie rosły najdelikatniejsze młode listki, rzeczywiście stał nowy. Był trochę wyższy od Triki i chodził na dwóch łapach, jak Rexik. A głowa wznosiła mu się wysoką, bladą kopułą, obsypaną po brzegach drobnymi kościstymi guzkami. Szyszka i Orzeszek, malutkie ankylozaury w pancerzykach, siedzieli w kałuży i mrugali.

— To moja polana — powiedział nowy. Głos miał niski, jakby mówił spod kamienia. — Kto jeszcze chce?

Nikt nie chciał. Maluchy cofnęły się w krzaki.

Rexik zauważył dziwną rzecz. Nowy nie jadł paproci, o które rzekomo się bił. Nawet na nie nie patrzył. Stał i patrzył za maluchami — długo, jakby czekał, że wrócą.

— No dobrze, dość — powiedziała Trika i pochyliła głowę, wystawiając różki. — Zaraz mu pokażę „moją polanę”.

— Triko, poczekaj. On jest większy…

— Najpierw robię, a potem myślę! — I pognała. Tup-tup-tup!

Nowy nawet nie ruszył jej na spotkanie. Po prostu zrobił krok w bok. Trika przemknęła obok, poślizgnęła się na mokrej glinie i — chlup! — klapnęła w tę samą kałużę, z której przed chwilą wygramolili się bliźniacy. Brudna woda chlusnęła jej aż na kołnierz.

Na chwilę wszyscy zamarli. Nowy szarpnął się w stronę Triki, jakby chciał podać jej łapę. Potem spojrzał na Rexika, na krzaki, gdzie chowały się maluchy — i odwrócił się.

— Sama się wywróciłaś — burknął i poszedł sobie, do starego lasu.

Trika wygramoliła się z kałuży, otrzepała się i gniewnie prychnęła.

— Widziałeś? Widziałeś?! Następnym razem ja go…

— Widziałem — powiedział cicho Rexik. — Chciał ci pomóc.

— Kto? On? Panie Może-Nie-Trzeba, słońce ci głowę przypiekło.

W ciągu dnia Ketza jeszcze dwa razy przelatywała nad doliną i za każdym razem zrzucała z góry nową nowinę, jak szyszkę. Że nowego zowią Zadzior. (Tak naprawdę nazwali go tak bliźniacy, kiedy suszyli się na kamieniu.) Że przyszedł tylko z mamą, a mama pasie się daleko na wzgórzach. Że popchnął spróchniałą kłodę i ta potoczyła się aż do strumienia.

— A jeszcze dowiedziałam się, kim on jest! — zawołała Ketza z nieba. — Pachycefalozaur! To znaczy „grubogłowy jaszczur”. Kość na czubku głowy ma tak grubą, że można w nią stukać jak w kamień. I popycha głową! To wszystko, co potrafi!

— Nie wszystko — powiedział Rexik pod nosem. Ale Ketza już poleciała dalej.

Po obiedzie Rexik i Trika chodzili wzdłuż skraju starego lasu po ulubione liście sagowca Triki. Trika całą drogę wymyślała, co powie Zadziorowi następnym razem, i za każdym razem wychodziło groźniej. A Rexik patrzył na drzewa. Na trzech pniach, akurat na wysokości czyjejś głowy, kora była zbita okrągłymi plamami. Świeżymi, jasnymi. A trochę dalej leżała kłoda, którą ktoś przesunął z miejsca: na ziemi było jeszcze widać wgłębienie po tym, gdzie leżała wcześniej.

— Triko, spójrz…

— Potem — machnęła ręką Trika. — Właśnie wymyśliłam, co mu powiem o kałuży.

Pod wieczór, gdy cienie paproci się wydłużyły, Rexik usłyszał dźwięk. Stuk. Cisza. Stuk. Cisza. Stuk-stuk.

Dźwięk dochodził ze starego lasu.

— Triko — zawołał. — Słyszysz?

— Gałąź stuka — machnęła ogonem Trika. A potem nadsłuchiwała. — Choć… jak na gałąź, to trochę za głośno.

Przekradli się między pniami. Rexik stąpał ostrożnie, bo zauważał każdą suchą gałązkę pod łapami. A Trika stąpała cicho, bo Rexik za każdym razem na nią syczał.

Na polance pośrodku lasu stał Zadzior. Samiuteńki. Przed nim wznosił się gruby, stary pień, a kora na nim była obdarta okrągłymi plamami, jakby ktoś długo i uparcie ugniatał ją czołem. Zadzior cofał się o trzy kroki, pochylał głowę — stuk! — i znów się cofał.

— No dalej — mówił do pnia. — No, teraz twoja kolej. No popchnij mnie.

Pień milczał. Zadzior postał chwilę, potem podszedł do powalonej kłody i popchnął ją — buch! Kłoda zakołysała się i znieruchomiała. Usiadł obok i położył swoją twardą głowę na korze.

— W domu już by mnie popchnęli — powiedział bardzo cicho.

Trika zerknęła na Rexika. Po raz pierwszy tego dnia nie wiedziała, co powiedzieć.

A Rexik wiedział, co trzeba zrobić. I właśnie dlatego wcale mu się tego nie chciało. Zadzior był jednak większy, głowę miał jak kamień, a bliźniaki pewnie wciąż drżały w krzakach.

„A może nie trzeba?” — pomyślał Rexik. A potem przypomniał sobie, jak nowy patrzył za maluchami. Jakby czekał.

Wyszedł zza paproci.

Zadzior zerwał się tak szybko, że prawie się przewrócił, i wycelował głowę.

— Czego chcecie? Przyszliście się śmiać?

— Nie — powiedział Rexik. Głos mu drżał, ale niezbyt. — Usłyszeliśmy, że ktoś tu stuka. Pomyślałem, że może czegoś potrzebujesz.

— Niczego nie potrzebuję — burknął Zadzior. Ale głowę opuścił.

Pod pniem leżał kawałek kory, odbity uderzeniem. Rexik go podniósł. Na korze było okrągłe wgłębienie, gładkie i równe, jakby ktoś przycisnął do niej ciepły kamyczek.

— To ty tak zrobiłeś? Głową?

— No ja. — Zadzior z jakiegoś powodu się speszył. — Tam, skąd przyszliśmy, miałem braci, stryjecznych, całą bandę. Całymi dniami się popychaliśmy: kto kogo ruszy z miejsca. To taka gra. Jeśli chcesz, żeby ktoś się z tobą bawił, podchodzisz i popychasz. Lekko. No… nie zawsze lekko.

Trika otworzyła usta.

— Czyli rano… ty nie zabierałeś polany? Ty Szyszkę i Orzeszka zapraszałeś do zabawy?!

— A oni uciekli — powiedział Zadzior. — Tu wszyscy uciekają. A ty pobiegłaś się bić. A ja przecież nie po to.

— U nas — powiedziała powoli Trika — jak cię ktoś popycha, to znaczy „idź sobie”.

Zadzior spojrzał na nią, na Rexika, na swój obdarty pień. I zapytał zupełnie innym głosem, cieniutkim:

— A jak się u was wtedy mówi „baw się ze mną”?

Rexik i Trika spojrzeli na siebie.

— No… — Rexik podrapał się po nosie. — Tak się właśnie mówi. „Baw się ze mną”.

— I tyle?

— I tyle.

Zadzior pomilczał, jakby próbował tych słów na smak, jak nieznanego liścia.

— Mam na imię Krzemień — powiedział w końcu. — Nie Zadzior.

— A ja jestem Trika. A to Pan Może-Nie-Trzeba.

— Rexik — poprawił Rexik.

— Pan Może-Nie-Trzeba — powtórzyła z zadowoleniem Trika. — Słuchaj, Krzemieniu. Mamy kłodę, której od trzech dni nie możemy ruszyć. Chcesz?…

Krzemień już otworzył usta, żeby ryknąć „tak” i pewnie z radości kogoś popchnąć. Ale je zamknął. I powiedział inaczej, starannie, jak wyuczone:

— Bawcie się… ze mną.

Kłoda leżała przy strumieniu, tam, gdzie Trika od rana bodła ją różkami. Rexik z Triką pchali ją i ogonami, i łapami, i barkami, a ona tylko wzdychała i zostawała na miejscu.

Krzemień obszedł kłodę, wycelował, cofnął się o trzy kroki.

Stuk! — kłoda się ruszyła.

Stuk! — jeszcze trochę.

— I nie boli cię? — nie wytrzymała Trika.

— Nie — zdziwił się Krzemień. — Przecież mam tam grubą kość. Mama mówi, że najgrubszą w całej naszej bandzie. — I dodał po chwili namysłu: — Tylko myśleć po tym i tak trzeba samemu.

Trika podejrzliwie zmrużyła oczy, ale nic nie powiedziała.

— A teraz razem! — zakomenderowała Trika.

Rexik pchał barkiem, Trika kołnierzem, Krzemień głową. Kłoda obróciła się, ślizgnęła po mokrej trawie — i buch! — położyła się w poprzek strumienia, z brzegu na brzeg. Woda pod nią zabulgotała inaczej, jakby się zdziwiła.

— Udało się! — krzyknęła Trika i podskoczyła.

Krzemień też podskoczył — i z radości trącił Trikę głową w bok. Niezbyt mocno. Ale Trika się zachwiała i prawie chlupnęła do strumienia po raz drugi tego dnia.

— Hej!

Krzemień zamarł. Patrzył na Trikę, jakby sam siebie przyłapał na gorącym uczynku.

— Ja… — przełknął ślinę. — Chciałem powiedzieć: „Jak dobrze, że się udało”. I jeszcze: „Zróbmy coś jeszcze”.

Trika trochę poprychała. A potem się roześmiała.

— To powiedz to buzią — poradziła. — A głowę oszczędzaj na kłody.

Wtedy zza krzaków wyjrzeli Szyszka i Orzeszek. Zobaczyli mostek — i oczka im zabłysły. Potem zobaczyli Krzemienia — i oczka zgasły.

— Chodźcie tu! — zawołał Krzemień i rzucił się ku nim. — Tu jest mostek! Ja…

Bliźniaki pisnęły i znikły w krzakach tak szybko, że zostały po nich tylko dwie kołyszące się gałązki.

Krzemień zatrzymał się w połowie drogi. Postał. Wrócił do kłody i usiadł na niej.

— Przecież nie popchnąłem — powiedział. — Przecież nawet nie popchnąłem.

— Oni jeszcze pamiętają ranek — powiedział Rexik i usiadł obok. — A ranek był dzisiaj. To bardzo niedawno.

— A jutro też będą pamiętać?

Rexik się zastanowił. Nie chciał mówić nieprawdy.

— Pewnie jutro też.

Ketza przeleciała nad nimi, zobaczyła Krzemienia na kłodzie między Rexikiem a Triką i tak się zdziwiła, że zrobiła w powietrzu dodatkowe kółko. A potem poleciała roznosić nową nowinę. A Szyszka i Orzeszek tego wieczoru na mostek i tak nie weszli.

Krzemień poszedł na wzgórza do mamy, kiedy niebo zrobiło się różowe. Na pożegnanie ruszył ku Trice, jakby chciał ją trącić w kołnierz — i zatrzymał się.

— Do jutra — powiedział. Tak, jak się mówi w dolinie.

Wieczorem Rexik długo obracał w łapach kawałek kory. Okrągłe wgłębienie było gładkie i letnie. Położył korę na swojej półeczce, obok kamyczka w paski, i wgramolił się do gniazdka.

Tata pochylił się nad nim — ogromny, aż zasłonił gwiazdy.

— Kiedy byłem taki jak ty — zaczął — mnie też raz popchnął pewien grubogłowy. Tak popchnął, że przeleciałem przez rzekę, przez wzgórze i spadłem prosto na babcię Anki. A ona nawet nie zauważyła!

— A potem? — zapytał Rexik. — Zaprzyjaźniłeś się z nim?

Tata podrapał się po krzaczastym grzebieniu nad okiem.

— Zaprzyjaźniłem. Tylko nie tego samego dnia. I nie następnego.

I zaśpiewał kołysankę tak fałszywie, że nawet świerszcze w paprociach na chwilę umilkły.

Rexik zamknął oczy. Jutro Szyszka i Orzeszek pewnie znowu uciekną. I pojutrze może też. A kawałek kory z okrągłym wgłębieniem leżał na półeczce i wcale się nie spieszył.